سروده‌ای از احمدرضا درویش برای ایران

«تو سبزی، سروری، صنوبری

سپیدی چون حریر

سبد سبد صلحی

سرخی چو یاقوت

چو رود در اندام‌واره‌ی تن، شناوری‌.

نامِ «کبریا» در قاب کتیبه تو

چشمِ تشنگان، خیره به جامِ تو

تو عود، تو رنگین کمان

تو ناقوس

تو کمان، بر قلبِ اهریمنان.

تو بر دوشِ مادران

در دستِ کودکان

تو بر بام خانه‌ها، مناره‌ها

تو فانوس، بر پهنه کرانه‌ها.

تو سبزی،

سپیدی

سرخی

خورشید بامدادانی

تو تن‌پوش سرباز وطن

تو «پرچم» سربدارانی.

تقدیم به قلب‌هایی که برای ایران می‌تپد

احمدرضا درویش/ ۲۵ خرداد ۱۴۰۴»